Column


Koorleden kunnen een bijdrage aanleveren. Onderwerp: muziek én Parkinson. Word-document opsturen naar: ada@metziontwerp.nl

De Caravan

Vanaf het begin van ons trouwen hebben we gekampeerd.
Eerst met een vouwwagen, een Messager Madopar, ofwel een “caravanne pliante”, zoals de Fransen zeggen. Eén  van de weinige zinnen in het Frans die, als wij bij een  camping kwamen, konden uitspreken was: “Avez-vous une emplacement neurodegenerative pour notre caravan pliante?”

Omdat we  toch wat neurotisch werden van die vouwwagen én omdat de jongens niet meer meegingen (of andersom: we werden wat neurotisch van de jongens én de vouwwagen wilde niet meer mee) schakelden we over op een caravan.

De eerste was een degelijke tweedehands Bürstner DBS van  de twee oudere zussen Amantadine:  Selegeline en Rasageline genaamd. Een Franse  tweeling.  Ze woonden in Bois-Longe (Langeboom) en achteraf gezien was dat de beste caravan die we ooit hebben gehad (van de twee). Ondanks dat de wagen een progressieve aandoening had (steeds lekke banden, met steeds grotere gaten) rijdt mijn zwager er nog steeds mee. Mijn schoonzuster  had liever een caravan met een agonist gehad.

Onze  huidige caravan is een Chateau Sinemet CR.  We willen die na 15 jaar gaan verkopen.
Ik heb, volgens mijn kleindochter van 9, de “slappe- spieren-ziekte” . Ik sjok langzaam naar een toiletgebouw om warm te douchen, maar het is daar vaak “freezing koud”. Ook vind ik het steeds drukker worden met hele requips wielrenners.

Verkopen dus, met de trekwagen, een Toyota-Tremor. De combinatie voldeed ook rijtechnisch niet echt goed. De caravan had last van evenwichtsstoornissen en maakte in bochten wat overtollige bewegingen.  De auto trilde dan hevig,. We zijn onderweg nog wel een naar een caravanbedrijf  geweest, in Maastricht bij AZM (Avontuurlijke   Zonvakanties Maastricht, met een landelijk dealernet   met vestigingen in Leiden, Tilburg, Amsterdam, Groningen, Enschede en Nijmegen. Ze heten overigens niet altijd AZM, maar soms LUMC (Leidse Uitstapjes Markt-Centrale) of simpelweg VU (Vrij Uit),  In Nijmegen is dat de RU (Ruilen Uitgesloten).

De filiaalchef aldaar, dhr. Bob Bloesem, had het  euvel al vrij snel gevonden. De caravan had een zgn.  “Shaking Palsy”.  Bij de RU van Bob Bloesem hadden ze echter niet de juiste apparatuur om dat te repareren en hij verwees ons door.  Het bleek, dat alle filialen lange wachttijden hadden.
Uiteindelijk kwamen we toch weer terecht in Maastricht, waar de filiaalchef, T.E. Mely, al nauw samenwerkte met Nijmegen. Samen hanteerden zij het “van het kastje naar de muur” principe, wat inhield dat wij zo’n keer of 8 op en neer van Nijmegen naar Maastricht moesten.
Het was monteur M. Cruijff  (geen familie) uiteindelijk gelukt het euvel te  verhelpen.
De  lieftallige verkoopster, N. Waberbakker, heeft de combinatie weten te verkopen aan een beginnend violist, die graag in een Chateau wilde wonen, om vandaar uit  de wereld te veroveren.  Hij krijgt nu nog bijstand van een neuropsycholoog, Engels genaamd (of was het Frans)? En oh ja, we rijden nu in een Toyota- Tremor S. Daarin past net onze nieuwste aanwinst: een rollator “Jazz”.
We hebben toch met weemoed afscheid genomen van onze vertrouwde combinatie
Toyota tremor en de Chateau Sinemet CR, met muziek van the Housemartins.: Caravan of Love

 

Caravan of Love

Are you ready, are you ready?
Are you ready, are you ready?
Are you ready for the time of your life?
It's time to stand up and fight
It's alright it's alright
Hand in hand we take a caravan to the motherland
One by one we gonna stand up with pride
One that can't be denied
Stand up, stand up
From the highest mountain, valley low
We'll all join together with hearts of gold
Now the children of the world can see
There's a better place for us to be
The place in which we were born
So neglected and torn apart

Every woman every man
Join the caravan of love
(Stand up) stand up
Stand up
Everybody take a stand
Join the caravan of love
(Stand up) stand up
Stand up

I'm your brother
I'm your brother don't you know
She's my sister
She's my…

Neil Diamond

Toen ik onlangs hoorde, dat Neil Diamond ook is opgenomen op de lijst van BPP-ers
(Bekende Parkinson Patiënten), was ik toch wat van slag.
Stiekem ben ik altijd fan van hem geweest.  Hij heeft talloze hits op zijn naam staan.

Sweet Caroline” is een van zijn grootste hits.

Hij schreef niet alleen voor zichzelf, maar ook anderen maakten hits van zijn liedjes o.a "I'm a Believer" door
The Monkeys, en  ”Red Red Wine” door  UB40.

Op het repertoire van ons Parkinsonkoor “The Mr. P’-Singers hebben we zijn lied “Song Sung Blue” staan. Persoonlijk vind ik “Solitary Man” een mooi lied, goed mee te spelen op gitaar en lekker mee te blèrren. Overigens lukt het mij, na bijna 18 jaar Parkinson, niet meer om akkoorden zuiver op een gitaar aan te slaan, maar blèrren gaat nog  prima. Je zou het een Guilty Pleasure kunnen noemen, want eigenlijk is Neil Diamond te veel Middel-of-the-Road.

Een “Pareltje” is echter de muziek die hij schreef voor de film “Jonathan Livingstone Seagull”.

Het verhaal gaat over een zeemeeuw, Jonathan, die anders  was dan de andere zeemeeuwen.
Een gewone zeemeeuw denkt de hele dag aan eten, maar Jonathan dacht de hele dag maar aan
één ding:  vliegen.

Hij wilde laten zien dat hij vrij was. Hij vond zijn geluk in het vliegen, zo hoog en zo snel mogelijk als hij kon. Maar de groep meeuwen waar hij mee samen leefde waren het niet met hem eens en hadden hem verstoten.
Jonathan leerde hoe hij in zijn eentje moest overleven. Ook ging hij steeds meer oefenen hoe hij het beste en het snelste kon vliegen. Hij kon op een gegeven moment het snelste vliegen van alle meeuwen op de hele wereld.

Tot hij op een dag erachter kwam dat er een soort perfectie bestaat en dat het doel van je leven was om die perfectie te vinden en te laten zien. Daarop werd dan je volgend leven afgestemd, en had je niks geleerd in je eerste leven, dan was je tweede leven precies hetzelfde. Maar Jonathan had in zijn eerste leven zoveel geleerd dat hij meteen in een leven kwam waar de meeste meeuwen honderden jaren over deden. Langzaam kwam Jonathan tot de ontdekking dat er helemaal geen tijd of plaats was.
Tijd en Plaats zijn zonder betekenis.
Perfect zijn had niets te maken met zo snel mogelijk kunnen vliegen.
Perfecte snelheid had te maken met er zíjn.  
Perfectie  heeft geen grenzen

 Jonathan begon weer met zijn soortgenoten op te trekken en ze leerden elkaar van alles. Tot op de dag dat ze alles hadden geleerd en ze besloten met zijn allen naar hun families terug te keren, omdat hun grootste wens was om alles wat zij nu konden, te leren aan een ander.
Jonathan kwam er toen achter wat er bedoeld werd met liefde:  
je moest de echte meeuw, het goede in iedereen ontdekken, en de ander helpen dit ook te zien.
En Jonathan leerde dat er naast liefde nog iets belangrijks was, namelijk vriendschap.

Jonathan  Livingston  Seagull  is een Amerikaanse film uit 1973, geregisseerd door Hall Bartlett , naar een novelle  Richard Bach . De film werd geproduceerd door echte meeuwen te filmen en de menselijke dialoog erover heen te leggen.

De film was geen succes.
De soundtrack  van Neil Diamond daarentegen, werd door de critici  wel goed ontvangen en  Neil  Diamond werd beloond met een  Grammy  Award en een  Golden  Globe Award.
Neil Diamond werd  geboren op 24 januari 1941 in Brooklyn, New York. Zijn  Joodse ouders waren Russische en Poolse immigranten.

Je kunt wel zeggen, dat de simpele singer-song writer  uit Brooklyn, die aanvankelijk ook wel de “Joodse Elvis” werd genoemd, het nog behoorlijk ver geschopt heeft. 
Inmiddels heeft Neil al zijn concerten en optredens afgezegd. 

Als Parkinson-Patiënt is het voor hem wellicht goed om de novelle van Richard  Bach “Jonathan Livingstone Seagull” nog eens te lezen.

Een citaat:

This is the story for people who follow their hearts and make their own rules. People who get special pleasure out of doing something well. People who know there is more to this living than meets the eye
 
(Dit is het verhaal voor mensen die hun hart volgen en hun eigen regels maken. Mensen die    een bijzonder genoegen halen uit iets goeds doen. Mensen die weten dat er meer in dit leven  is dan het oog kan zien.)  

Frits

Februari 2018

(Bron: o.a. Wikipedia)

Gevecht met dekbed

Zwaar, het dekbed voelt zwaar
Licht, zegt mijn Lief, het is het lichtste dat er is.
Dit is niet meer "De Prinses op de erwt",
Maar "Een harnas op de Prins".
Een jonge hond draait een keer of zeven in zijn mand,
Voordat die een lekkere "lig" te pakken heeft.
Legt dan zijn kop op zijn poten,
Kijkt nog een keer ontspannen uit zijn ogen
En slaapt..........

Was ik maar die jonge hond.
Ik draai en draai, raak verstrikt in het dekbed.
Linkerzij, op mijn rug, rechterzij.
Ik kan mijn "lig" niet vinden.
Rusteloze benen, rusteloos lijf,
Rusteloze gedachten.
Weg dat dekbed, in ieder geval van mijn voeten.
Koude voeten, sokken aan, sokken voelen niet lekker aan, sokken uit.
Hoe laat is het? Half vier.
Radio aan. De nachtzuster van Omroep MAX.
Half vijf. Uit bed.
Dan maar op de home-trainer.
Fietsen naar nergens.
Benen draaien rond.

Ik zet mijn I-pod op:
"White horses in the snow.
You don't know where they come from,
And you don't now where they go" *. 

Rusteloze benen.
Dekbed.

* Uit: "White horses in the snow" Maarten Peters

Frits

Sorry Huub

Na een intensieve periode met een DBS-operatie in Maastricht zouden we weer eens uitgaan.
In “Lux” in Nijmegen trad Huub van der Lubbe op, de zanger van De Dijk.
Mijn lijf had wel steeds last van “freezing” en soms een onbehaaglijk gevoel dat nog  dagelijks de kop op steekt.
Ik loop met een stok. Je wordt dan prompt als een halve invalide aangekeken.
Mensen spreken niet meer met jou, maar men richt zich vooral tot mijn vrouw.
Ik laat dat maar zo, want het levert onmiskenbaar ook voordelen op.

In de zaal waar Huub optreedt gaan we strategisch zitten: dicht bij de uitgang, zodat we zo weinig mogelijk hoeven te storen als ik er onverhoopt uit moet  om te plassen.
Als ik ergens kom waar ik niet eerder geweest ben, kijk ik vooral eerst tactisch rond waar een toilet is en wat de kortste weg daarheen is.
Huub begint met een lied over een roos.  Hij zingt met zijn kenmerkende stemgeluid.
Het is allemaal veel rustiger dan De Dijk. Het is een intiem optreden. Hij praat wat veel over Solomon Burke. Hij is vooral trots dat Solomon met De Dijk had zullen optreden.

In de pauze staan we achterin op een soort verhoging, juist omdat ik even wil staan,
Door de ongemakkelijk stoel heb ik last van mijn rug en door de ”freezing” kan ik nauwelijks lopen.
Huub komt naar me toe en vraagt wat ik van zijn optreden vind.

En dan gebeurt het:
In plaats van over mijn wel degelijk aanwezige enthousiasme te praten en hier en daar een wat kritische opmerking te plaatsen, (je blijft tocht een eigenwijze onderwijzer)
val ik direct in de rol van de ZPP-er : de Zielige Parkinson-Patiënt met alle beperkingen die erbij horen.  Alsof Huub van der Lubbe er iets aan kan doen. Als Huub voor mij alsnog moet boeten voor de aanslag op het Rijksdaggebouw in Berlijn door zijn naamgenoot!

Ik zeur dat ik pijn in mijn rug heb  door de stoel.
Huub biedt vriendelijk aan een andere stoel te halen, maar ik zeg dat ik liever even blijf staan.  Huub zie je denken “bekijk het dan maar” en gaat naar beneden om zijn optreden te vervolgen. Het vriendelijke personeel bekijkt mij ook wat meewarig en aan het slot van de voorstelling glippen wij als eersten de deur uit, om de menigte voor te zijn.
Ik voel me diep beschaamd.

Sorry Huub.
Ik wil je laten weten dat ik genoten heb van je optreden en de fraaie teksten van jouw gevoelige liedjes. Het was een sfeervol optreden. Ik hoop dat je je niet hebt laten afleiden door die oude zeurpiet achter in het publiek.
Misschien kun je er nog een liedtekst tegenaan gooien.

Ik hou het bij jouw eigen tekst van

De zanger van het laatste Lied”:

“De zanger van het laatste lied
 Zoekt woorden maar hij vindt ze niet
 De nood is hoog, de tijd die dringt
 Voor het laatste lied dat alles zingt
 Dat tegengif mengt, klaarheid schenkt
 En alle tumult tot zwijgen brengt.”
 
(Huub van der Lubbe)
Een van de straat geplukte roos  voor jou.

Heb ik al “sorry”  gezegd?
 
Frits